คลิกที่ปุ่มstartเพื่อฟังเพลง ขนาดไฟล์5.14MB.โปรดรอโหลดสักครู่นะครับ

  เป็นห่วง  เป็นห่วง หนักหนา     ตลอดเวลา  เป็นห่วงเป็นใยปักษ์ใต้ชายแดน  สุดแสนวุ่นวาย    มีเรื่องเลวร้าย   เข่นฆ่ากันตายทุกวันหนึ่งในจำนวนนั้นนะคือคุณครู   ผู้ให้ความรู้  ผู้ให้การศึกษาเพื่อเด็กน้อย  เป็นคนดีมีวิชา      ครูปรารถนา  ด้วยจิตศรัทธาเอื้ออารีเติบโตอย่างมีเกียรติ มีศักดิ์ศรี   มีความรู้ดี  มีอนาคตสดใส
*     ด้วยหัวใจ  ใสบริสุทธิ์  สะอาดผ่องผุดสุดจะพรรณนาแต่คุณครูกลับถูกคนร้ายเข่นฆ่า  ชีวาอาสัญ เพราะอันธพาลชายแดนสุดแค้นเจ็บปวดหัวใจ  ณ ชายแดนไทย  ครูถูกโจรใต้รังแกสถานการณ์ทางนั้นกำลังย่ำแย่  คุณครูถูกโจรใต้รังแก 
     ( ช่วยกันดูแล มาช่วยกันแก้ไข ส่งกำลังใจไปสู่ครูใต้ชายแดน) ( ภาษาปักษ์ใต้  : เป็นห่วงคุณครูอยู่ชายแดนปักษ์ใต้ ส่งส่งกำลังใจไปให้ เข้มแข็งไว้ไม่ท้อแท้ วอนรัฐบาล หามาตรการดูแล ครูใต้ย่ำแย่ เพราะโจรใต้มันย่ำยี พี่น้องเหอ...)
     แสงเทียนส่องทางท่ามกลางความมืดมัว ครูเอ๋ยอย่ากลัว ครูจ๋าอย่าหวาดหวั่นไหว   แสงเทียนดั่งแสงทองส่องใจ  ชีวิตจะมีความหมายเพราะครูให้วิชา ผลบุญจะกูลเกื้อเอื้อชะตา  เทพยดาโปรดนำพาครูพ้นภัยให้โจรใต้มันกลับตัวกลับใจ  ไม่คิดจะไปทำร้ายใครใคร สามจังหวัดชายแดนปักษ์ใต้ จะได้สู่สันติธรรม  ( โอ้สังคมไทยเมื่อไหร่จะสันติธรรม ปักษ์ใต้ชายแดนไทยเมื่อไหร่จะสันติธรรม) (ซ้ำ*)

5 มิถุนายน – 8 กรกฎาคม 2550
เนื้อร้อง - ทำนอง โดย.. ฉัตรชัย ศิริพันธุ์  ( ดีฆอลาฆู)  
เรียบเรียงดนตรี โดย.. เจษฎา สุขะตุงคะ(เต๊ะ)

ที่มาของบทเพลง"กำลังใจสู่ครูใต้ "

ข่าว คุณครูที่สามจังหวัดชายแดนปักษ์ใต้ถูกลอบทำร้ายจนถึงแก่ชีวิตเกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า ( สถิติ) มันสะท้อนปัญหาสังคมไทยในหลายๆด้าน สะท้อนให้เห็นถึงความล้มเหลวของการทำงานในหลายๆฝ่ายของรัฐบาลไทย

ด้านความปลอดภัย การข่าว การปฏิบัติหน้าที่ของเจ้าหน้าที่ของรัฐ ทัศนคติชาวบ้านในพื้นที่ การจัดการด้านการศึกษา การแก้ไขปัญหาในพื้นที่ ทุกๆอย่างล้มเหลวโดยสิ้นเชิง …

ในสามจังหวัดชายแดนปักษ์ใต้ มีความรุนแรงดูเหมือนว่าจะไม่มีวันที่จะยุติลงได้เมื่อไหร่ เหตุการณ์ทวีความเลวร้ายขึ้นทุกวัน

ข่าวคราวการทำร้ายผู้บริสุทธิ์จนถึงแก่ความตายเกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า วันแล้ววันเล่า คนแล้วคนเล่า

ผู้เสียชีวิตส่วนใหญ่ล้วนเป็นผู้บริสุทธิ์ ไม่เคยมีความขัดแย้งกับใคร ต้องมาจบชีวิตลงเพราะคนกลุ่มหนึ่งที่แฝงตัวอยู่ในพื้นที่ พรางตัวเองอย่างแนบเนียน พอได้โอกาสก็ลอบทำร้าย เสมือนว่าชีวิตของผู้บริสุทธิ์ที่นั่นเป็นสิ่งของที่ไม่มีความหมาย หนึ่งชีวิตที่จากไป ส่งผลกระทบมากมายที่ตามมา สามีหรือภรรยาต้องเป็นม่าย ลูกน้อยต้องเป็นเด็กกำพร้า บางคนต้องลี้ยงดูพ่อแม่ บางคนเป็นเสาหลักของครอบครัว รายได้จากการทำงาน หรือ เงินเดือนในแต่ละเดือนมีความหมายกับอีกหลายชีวิตที่รอคอยอยู่ วิถีชีวิตที่ปกติกลับกลายเป็นมีปัญหา เส้นทางชีวิตถูกแปรเปลี่ยน

ผู้ก่อการร้ายฆ่าคนตายเป็นเสมือนเป็นของเล่นที่สนุกสนาน เขาสามารถฆ่าคนที่ไม่มีทางต่อสู้หรือไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ผมไม่เข้าใจว่าทำไมจิตใจของคนเหล่านี้จึงต่ำช้าโหดร้ายสามานย์ถึงเพียงนี้

ผู้เสียชีวิตมากมายที่รับเคราะห์จากการกระทำของคนกลุ่มนี้ หนึ่งในจำนวนนั้นก็คือ “ ครู ”

ครู เป็นผู้ให้ความรู้ ให้การศึกษา ครูเปรียบเสมือนดั่งพ่อแม่คนที่สอง ตอนอยู่ในวัยเด็ก เราทุกคนออกจากบ้านก็มาโรงเรียนเพื่อศึกษาหาความรู้จากคุณครู ความรู้ทำให้เราเกิดปัญญา และปัญญาก็นำพาให้ชีวิตเราก้าวไปข้างหน้าอย่างเป็นเกียรติ มีความหมายและเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์

ครูเป็นผู้ให้แสงสว่างทางวิญญาณ

แต่คุณครูที่ปฏิบัติการสอนอยู่ที่นั่นกลับถูกฆ่าตายคนแล้วคนเล่า บางคนถูกคนร้ายยิงเสียชีวิตในขณะปฏิบัติหน้าที่มือยังถือชอล์ก หันหลังเขียนอักษรลงบนกระดานดำ เขายิงครูตายต่อหน้าเด็กตัวเล็กๆในชั้นเรียน

อย่างกรณีครูจูหลิงที่ถูกทำร้ายโดยการตีจนสลบ และนอนไม่รู้สึกตัวอยู่ในโรงพยาบาลนาน 8 เดือนกว่าจะเสียชีวิต

หลังจากกรณีครูจูหลิงที่ผมคิดว่าน่าจะเป็นรายสุดท้าย คนร้ายน่าจะมีจิตสำนึก กลับตัวกลับใจ หยุดทำร้ายผู้บริสุทธิ์ ปรากฏว่าเหตุการณ์กลับไม่มีทีท่าว่าจะยุติ เสมือนว่าเหตุการณ์ที่เราดูว่าเลวร้าย เป็นความเจ็บปวดของสังคม เป็นสิ่งที่สะใจผู้ก่อการร้าย ทหารก็ถูกซุ่มทำร้ายถึงชีวิตเกิดขึ้นเสมอ เหตุการณ์ล่าสุดเมื่อ 14 มกราคม 2551 ทหารชุดคุ้มครองครูถูกทำร้ายเสียชีวิตไป 8 ศพ

ความเลวร้ายเหล่านี้มันสะท้อนให้เห็นว่า ชีวิตของคนในสามจังหวัดชายแดนปักษ์ใต้ ไม่มีใครสามารถรับรองความปลอดภัยให้ได้ ทุกคนที่นั่นต้องอยู่ด้วยการพึ่งตนเอง ระวังตัวเอง อย่าหวังพึ่งเจ้าหน้าที่ตำรวจ ทหาร เพราะลำพังตำรวจทหารก็เอาตัวไม่รอด แม้ว่าจะถูกฝึกมาเพื่อการฆ่าโดยเฉพาะ มีอาวุธครบมือ แต่ก็พลาดพลั้งถูกลอบทำร้ายจนเสียชีวิตอยู่เสมอๆ

อาจจะหมายถึงการปฏิบัติการด้านต่างๆของเจ้าหน้าที่ ไม่มีประสิทธิภาพพอที่จะยุติความไม่สงบที่เกิดขึ้นได้หรือไม่

แสดงให้เห็นถึงประสิทธิภาพของหน่วยงานที่หาข่าวว่าล้มเหลว ทำไมชาวบ้านในพื้นที่ไม่ให้ความร่วมมือกับเจ้าหน้าที่

เกิดเหตุการณ์ขึ้นครั้งใด เจ้าหน้าที่ตามจับตัวผู้ร้ายไม่ได้ หากจับตัวมาได้ก็ไม่มีหลักฐานพอที่จะลงโทษเอาผิดได้ สุดท้ายก็ต้องปล่อยตัวไป ถึงแม้จะมีที่สามารถจับกุมได้บ้าง แต่ก็ไม่มากนัก ยังมีคนร้ายลอยนวลสร้างความไม่สงบให้เกิดขึ้นอย่างสม่ำเสมอ เสมือนบ้านเมืองนี้ไม่มีขื่อไม่มีแป การจับผิดตัวเป็นแพะรับบาปก็เกิดขึ้นจนเป็นที่รู้กัน

ถ้าหากชาวบ้านในพื้นที่ร่วมมือกับเจ้าหน้าที่จริงๆ ผมเชื่อว่าต้องสยบความเลวร้ายลงได้ เพราะคนร้ายที่ทำร้ายผู้คนก็คือคนที่แฝงตัวอยู่ในกลุ่มชาวบ้านนั่นเอง

ทำไมชาวบ้านไม่ให้ความร่วมมือกับเจ้าหน้าที่อย่างจริงจัง ตรงนี้เป็นประเด็นที่ต้องเข้าไปศึกษาในรายละเอียด

ตัวผมเองยอมรับว่า เจ้าหน้าที่ตำรวจหรือทหารก็มีทั้งดีและเลวปะปนกันอยู่ทั่วไป

ผมเองเคยเจอตำรวจที่ดี บอกได้เลยว่า สามารถก้มลงกราบแทบเท้าได้เลย

แล้วผมก็เจอตำรวจที่เลวแสนเลว ผมอยากจะใช้คำว่าตำรวจเฮงซวย ถึงขนาดหากผมมีปืนอยู่ในมือ ผมจะยิงให้ด่าวดิ้นลงตรงนั้น ( เป็นการเปรียบเทียบนะครับ)

ผมเชื่อว่า เจ้าหน ้าที่เลวมีเพียงส่วนน้อย แต่ปลาเน่าตัวเดียว อาจจะทำให้ปลาดีๆทั้งข้องนั้นเหม็นไปด้วย ฉันใดฉันนั้น

ชาวบ้านที่นั่นกับเจ้าหน้าที่ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน มีการปฏิสัมพันธ์กันอย่างไร ด้านบวกหรือด้านลบ มันเป็นเรื่องละเอียดอ่อนเกินกว่าจะทำเป็นของเล่นได้ ทุกอย่างมันจะอยู่ในความทรงจำ ความรู้สึกที่ดีและไม่ดีจะถูกถ่ายทอดจากคนหนึ่งสู่อีกคนหนึ่ง จากคนรุ่นหนึ่งสู่คนอีกรุ่นหนึ่ง เกิดเป็นกระแสต่อต้านหรือการยอมรับไปโดยปริยาย สังคมสั่งสมทัศนคติด้านบวกหรือลบไว้มากน้อยเพียงใด

น้องสาวผมเป็นครูอยู่ที่จังหวัดนราธิวาส บอกผมว่า ตอนนี้ไปโรงเรียนต้องพกปืนใส่ไว้ในกระเป๋าสะพาย ทางราชการอนุญาตให้ซื้อปืน

ผมขอบอกเลยว่านี่เป็นการแก้ปัญหาของรัฐบาลที่งี่เง่าที่สุด

ในขณะที่อีกฝ่ายอยู่ในที่มืดจ้องจะทำร้าย แต่อีกฝ่ายปรากฏตัวอยู่กลางแจ้ง คอยระวังตัวอยู่ตลอดเวลา ไม่รู้ว่าจะถูกทำร้ายเมื่อไหร่ ใครง่ายต่อการกระทำมากกว่า เอาเข้าจริงๆ กำลังสอนเด็กอยู่ก็ดี กำลังกินข้าวอยู่ก็ดี กำลังซื้อของอยู่กลางตลาดก็ดี หากผู้ร้ายเดินมาด้วยความตั้งใจหมายเด็ดชีพ เราจะชักปืนได้ทันหรือ มันเป็นไปไม่ได้เลยจริงๆว่า ครูผู้ถูกฝึกให้เป็นผู้ให้ความรู้ สอนให้คนเป็นคนดี จะดวลปืนกับผู้ร้ายที่ถูกฝึกมาให้ฆ่าคน …

ผมนึกถึงพระราชดำริของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ที่ทรงพระราชทานไว้ให้ เพื่อเป็นแนวทางในการแก้ไขปัญหาว่า “ เข้าใจ เข้าถึง และพัฒนา ”

เจ้าหน้าที่ของรัฐเข้าใจในทุกๆด้าน ไม่ว่าจะเป็นด้านไหนของชีวิตของคนในสังคมที่นั่น เข้าให้ถึงพื้นที่ในทุกๆส่วน และลงมือพัฒนาในทุกๆอย่างอย่างจริงจัง ด้วยแนวทางสู่เป้าหมายอย่างบริสุทธิ์ใจอย่างแท้จริง คุณทราบไหมว่างบประมาณที่ถูกเทลงไปในเรื่องความไม่สงบของสามจังหวัดชายแดนปักษ์ใต้เป็นเงินมหาศาล

ผมคิดว่าหากทุกคนทำงานด้วยความรู้สึกอย่างแท้จริง ทุกอย่างต้องผ่านไปได้และบรรลุเป้าหมายที่วางไว้

หลายวันก่อนมีข่าวนายทหารในกองทัพหลายคนขายข่าวให้ผู้ก่อการร้ายมันกำลังแสดงถึงความเลวร้ายของเหตุการณ์ที่นั่นอย่างน่าสยดสยองที่สุด คนร้ายแทรกซึมเข้าไปในทุกส่วน

ผมเขียนเพลงนี้ขึ้นมาด้วยจิตสำนึกที่ ในฐานะคนไทยคนหนึ่งที่แม้ว่าไม่มีอำนาจหน้าที่ที่จะไปแก้ไขอะไรได้ แต่อย่างน้อย ผมก็มีความคิด ห่วงใย และมีความสามารถในการแต่งเพลง ก็นำแรงบันดาลใจมาสร้างสรรค์เป็นผลงาน ทำเท่าที่ตนสามารถทำขึ้นได้ อย่างน้อยผมคิดว่า เมื่อบทเพลงนี้ถูกเปิด คงมีใครหยุดฟังบ้าง...

และอาจจะหันมามองปัญหาครูถูกทำร้ายบ้าง แม้ว่าเพียงชั่วเวลาที่บทเพลงนี้ถูกเปิดอยู่

ปรารถนาเป็นอย่างยิ่งว่าบทเพลงจะนำพาให้ท่านที่ฟังมองลงไปที่นั่นและส่งใจไปเพื่อเป็นกำลังใจให้กับคุณครูและทุกๆคนที่อยู่ที่นั่น ผมหวังว่าเมื่อเพลงนี้ถูกเปิดขึ้น อาจจะกลบเสียงปืนลงไปได้บ้าง หรืออย่างน้อยหากผู้ร้ายคนหนึ่งคนใดได้ฟังเพลงนี้ อาจจะฉุกคิดล้มเลิกการทำร้ายครูก็เป็นได้...สาธุ

ด้วยคารวะ

ดีฆอลาฆู

9 มกราคม 2551