| บทเพลงปู่เย็น เฒ่าทระนงแห่งลุ่มน้ำเพชร |
|
|
|
| เขียนโดย ดีฆอลาฆู | |
| Wednesday, 30 April 2008 | |
  คลิกที่ปุ่มstartเพื่อฟังเพลง ขนาดไฟล์5.26Mb.โปรดรอโหลดสักครู่นะครับ
ดูทีวีรายการฅนค้นฅน ที่ชะอำ จ.เพชรบุรี ผมรู้สึกสะเทือนใจและศรัทธาชีวิตชายชราไม้ใกล้ฝั่งคนหนึ่งชื่อปู่เย็น ใช้ชีวิตอย่างเดียวดาย อายุร้อยกว่าปี ทุกคำพูดสื่อความหมายที่ดียิ่ง ผมขอแสดงความเสียใจและอาลัยอย่างสุดซึ้งกับการจากไปของปู่เย็น..ชีวิตของปู่เย็นให้ข้อคิดและให้แสงสว่างทางจิตวิญญาณกับผม ขอให้ปู่เย็นสู่สุขคติ..ณ สัมปรายภพ.. 8 - 22 พฤษภาคม 2550 (ชะอำ-กรุงเทพฯ)
 ปู่เย็น : การพบเห็นและการค้นพบ (บทความของคุณสุทธิพงษ์ ธรรมวุฒินี้ นายฉายคัดลอกมาจากหนังสือเล่มหนึ่งจำชื่อหนังสือไม่ได้) ผมพบปู่เย็นครั้งแรกในสายวันหนึ่งของปลายฤดูฝนปี2547 ชายชราผมสีขาวโพลนเจ้าของร่างงองุ้ม เล็กแกร็นบนแคร่ไม้ริมชายคามีเพียงผ้าขาวม้าผืนเก่าๆผืนหนึ่งนุ่งห่มพันกาย ดวงตาฝ้าเทาที่มองมาที่ผมนั้น ลอยเลื่อน เฉยชา ว่างเปล่า ไม่ยินดียินร้าย บนใบหน้ายับย่นไม่ปรากฏรหัสใดๆให้ผู้มาเยือนได้อ่าน ถัดมาจากนั้นอีกไม่นาน ผมก็ได้ทราบข่าวว่าชายชราเดียวดาย อายุใกล้ 106 ปีผู้นี้ กำลังอยู่ระหว่างนับถอยหลังไปยังขวบปีสุดท้ายให้ชีวิต ไม่มีแรงขับและความอยากได้ใคร่มีอันใดหลงเหลือและท้าทาย พอปลุกให้ชายชราปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่อย่างกระตือรือร้นได้อีกแล้ว ชีวิตหลงเหลือภารกิจสุดท้ายอันเป็นวาระประจำ(เป็น) อีกวาระเดียวนั่นคือ สิ้นฝนต้องลากสังขารลงแม่น้ำเพชร พร้อมเรือเหล็กและอุปกรณ์คู่ชีพเที่ยวสุดท้าย หนึ่งฤดูกาลหาปลากับเป้าหมายสุดไขว่คว้า หาเงินให้ได้สามพันเพื่อที่จะสมทบกับที่เก็บหอมรอมริบมาชั่วชีวิตได้เจ็ดพัน... รวมกันเป็นหนึ่งหมื่น แล้วจะกลับขึ้นมาประคองชีวิตไว้ในยานเวลาที่กำลังเคลื่อนเข้าหาความตายโดยไม่รบกวนใครด้วยเงินหมื่นนั้น นั้นจนกว่าชีวิตจะปล่อยวางในวาระสุดท้าย นั่นเป็นเพียงก้าวแรกของการเดินทางร่วมกันยาวนานอย่างน้อยถึงวันนี้ก็กว่าครึ่งค่อนปี ก่อนคนแปลกหน้ารุ่นหลานจะอำลาในค่ำวันนั้น ผมหันมาย้ำกับปู่ก่อนก้าวพ้นรั้ว สิ้นฝนผมจะกลับมาอีกครั้ง เพื่อลงไปหาปลากับปู่ในน้ำน้ำเพชร เอา...ได้ ปู่ยิ้มกว้างเหมือนเอาพระจันทร์ข้างแรมวางหงายไว้ใต้จมูก วันนั้นปู่คงไม่เชื่อน้ำยา... ผมเองก็ไม่ได้คาดคิดว่า อีก 6 เดือนต่อมาเราสองคนจะช่วยกันสร้างปรากฏการณ์เป็นที่กล่าวขานกันไปทั้งวงการโทรทัศน์ครั้งหนึ่ง ก่อนหน้าถูกแนะนำตัวโดยรายการคนค้นคน ว่าไปแล้วปู่เย็นน่าจะถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มของมนุษย์จำพวกที่มนุษย์ด้วยกันให้ความสำคัญและมองเห็นคุณค่าอยู่ในระดับน้อยถึงน้อยมาก ที่พูดนี้หมายถึงคนที่อยู่แถวๆนั้น ไม่พักพูดถึงผู้ใหญ่ เด็กเล็กๆยังเห็นปู่เป็นคนบ้าใบ้ ไร้หัวนอนปลายตีน อนุญาตให้ความไร้เดียงสาเอาก้อนหินขว้างปา แกล้งเล่น พูดแบบนี้ใช่จะมีเจตนาตำหนิคนแถวนั้นว่าหูตาบอดใบ้หัวใจมืดดำ ก็มิใช่ แต่ความจริงของโลกมักเป็นเช่นนี้ เรามักปิดหัวใจและไม่เปิดดวงตา สำหรับมองเห็นคุณค่าซึ่งอยู่ภายใต้เปลือกกายอันฉายฉวยของผู้คนด้วยกัน โดยเฉพาะของคนที่อยู่ใกล้และไร้วัตถุภายนอก กระจอกงอกง่อยอย่างปู่เย็น ทั้งๆที่ไม่ว่าวันนี้ วันนี้หรือวันไหน นมนานกาเลมาแล้วที่ปู่เย็นก็เป็นของปู่เย็นอยู่อย่างนั้น ในประการนี้มีมุมน่าสนใจปนแปลก... ขณะที่มาตรวัดราคาที่ผู้คนส่วนใหญ่มีต่อคนผันแปรตามเปลือกอันฉาบฉวย ภายใต้เปลือกอันคงที่ไม่ว่าใครจะมองปู่อย่างไร สายตาที่ปู่มองผู้อื่นนั้นยังคงที่ และ ความเดิม คือไม่ว่ายากดีมีจน รวยล้นอย่างไร ปู่ไม่ยินดียินร้าย ปู่ให้ค่าอยู่ไม่กี่อย่าง อย่างสองอย่างในนั้นก็คือ พวกกัน และ ความเกรงใจ อะไรที่ทำให้คน นิ่ง และ แน่น ได้ต่างกัน จะคืออะไรก็แล้วแต่ น่าจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญและเรื่องของอายุอานามเท่านั้น หลังปู่เย็นเป็นที่รู้จัก มีบางคนเข้าใจผิด พยายามเอ่ยอ้างว่าเป็นผู้สร้างปู่เย็น ผมฟังแล้วรู้สึกขำๆ.. ปู่เย็นเป็นที่รู้จักจากรายการที่ผมทำก็จริง แต่ปู่เย็นไม่ใช่ผลผลิตของอะไร ผมว่าน่าจะเป็นโรงเรียนของลูกผู้ชาย บทเรียนชีวิตของความยากไร้ และทุกสิ่งทุกอย่างที่ชีวิตปู่ย่างผ่านมานานกว่าร้อยปี ในฐานะชาวบ้าน ชนชั้นล่างของห่วงโซ่ แน่นอน ต้องวงเล็บคำว่า มุสลิม โบราณ และ เมืองเพชร ห้อยท้ายไว้ด้วย เมื่อปู่เย็นเป็นที่รู้จัก ผู้คนจากทุกสารทิศแห่แหนกันมาหาปู่ คนที่มาหาปู่นั้นมีทั้งมาเพื่อตัวเองและมาเพื่อปู่ แต่ไม่ว่าจะเพื่อตัวเองหรือมาเพื่อปู่ ไม่ใช่ความถูกผิด และผมเชื่อว่าแทบทุกคนล้วนมาเพราะความชื่นชม ประทับใจในตัวชายผู้ทระนง มีบ้างที่สงสัยว่าเรื่องของชายชราตัวเล็กๆทั้งเหี่ยวย่นและงองุ้ม (แต่แข็งแกร่งเกินคาด) ในหลืบชีวิตลึกไกลและสันโดษ แทบจะไม่ได้สัมผัสสัมพันธ์กับโลกใบเดียวกันกับผู้คนร่วมวันเวลาร่วมยุคสมัยคนนี้ มีอะไรเป็นของจริง มีอะไรเป็นของปลอม เรื่องทั้งหมดถูกสร้างขึ้นมา หรือว่ามีอยู่และเป็นไปเช่นนั้นจริง ก่อนหน้านี้ผมเพียรอรรถาธิบาย ยืนยันและท้าทายให้ตรวจสอบ แต่ถึงวันนี้ผมกลับคิดว่าความเป็นจริงของชีวิตปู่เย็นจะเป็นอย่างไรก็ช่างมันเถอะ เพราะมันไม่สำคัญเท่าความจริงที่เราสามารถเรียนรู้ได้จากการที่เราใช้ชีวิตปู่เย็นเป็นแบบเรียน ในชีวิตเราพบเห็นและรู้จักผู้คนมากมาย แต่จะมีสักกี่คนที่เราค้นพบคุณค่าและความหมายของชีวิตที่เราสามารถเอาเยี่ยงคุณค่านั้นได้โดยไม่จำเป็นต้องเอาอย่างวิถีชีวิต การหลั่งไหลเข้ามาของผู้คนจำนวนมากในระยะเวลาอันสั้น นำความเปลี่ยนแปลงมาสู่ปู่เย็นหลายอย่าง... อย่างน้อยเรื่องหนึ่งก็คือ ที่เคยตั้งความหวังแบบเจียมเนื้อเจียมตัวว่าจะหาเงินอีกแค่สามพันกับหนึ่งฤดูกาลหาปลา ภายในเวลาไม่กี่อึดใจ เงินจำนวนนั้นก็เดินทางมาสู่กระเป๋าแล้ว ปู่เย็นเปลี่ยนไป... ใครบางคนวิพากษ์เชิงทับถม ผมก็เชื่อเช่นนั้น ชายชราที่ชั่วชีวิต ดำรงตนอยู่บนความสันโดษและทระนง เพราะถูกกีดกันให้อยู่ชายขอบของสังคม กับความเปลี่ยนแปลงที่หลั่งไหลเข้ามา จากที่ร้อยกว่าปีไม่เคยมีคนให้ค่า ข้ามคืนผู้คนก็แห่แหนกันมาชื่นชม ไม่เปลี่ยนก็ไม่ใช่คนแล้ว... สำหรับผมที่สำคัญไม่ใช่ความรู้แค่ว่าเปลี่ยน ไม่เปลี่ยน หากแต่ควรรู้ว่าอะไรเปลี่ยนและอะไรไม่เปลี่ยน บางสิ่งบางอย่างผู้คนสามารถเปลี่ยนแปลง แต่มิได้หมายความว่าคนคนนั้นจะเปลี่ยนไป สำหรับผม ปู่เย็นเป็นอยู่ของปู่มานาน ไม่ใช่นานจนไม่อาจเปลี่ยนแปลง แต่นานจนในเวลาที่เหลือ ปู่อยากจะเปลี่ยนอะไรก็เปลี่ยนไปเถอะ หากปู่อยากจะไปไหน หรือทำอะไรมากกว่านั่งจับเจ่าเป็นตุ๊กตาในตู้โชว์อยู่ในเรือใต้สะพานลำไยบ้าง เป็นผมผมจะบอกว่าปู่รีบๆไป รีบๆทำเถิด เดี๋ยวจะไม่ได้ไป เดี๋ยวจะไม่ได้ทำ... ผมจะไม่สงสัยในการไป หรือการกระทำของปู่ ถึงวันนี้ผมไม่รู้ว่าปู่เย็นมีเงินเท่าไหร่ แต่ผมรู้ว่าปู่ยังใช้ชีวิตอยู่ในเรือด้วยเสื้อผ้าไม่กี่ชุด ข้าวของเครื่องใช้ไม่กี่ชิ้น ปู่ยังวางอวน หาปลา ปู่ยังกินข้าวที่หุงด้วยน้ำในลำน้ำเพชร กับน้ำพริกปลาเค็ม โดยปลาตัวเล็กๆตัวหนึ่งกินได้ 4-5 มื้อเหมือนเดิมกับ...ปลายปี2547 ผมพบปู่เย็นครั้งแรก บนแคร่ไม้ริมชายคาบ้านชั้นเดียวหลังหนึ่งในอำเภอท่ายาง วันนั้นปู่เย็นเป็นชายชราที่ไฟชีวิตมอดหรี่ ปู่ไม่มีความกระตือรือร้นที่จะมีชีวิตอยู่อีกแล้ว ค่อนปีถัดมา...ต้นกันยายน 2548 ปู่เย็นเพิ่งแกะผ้าก๊อชบนใบหน้าและแขนขาออก... โชว์ร่องรอยบาดแผลอันเนื่องจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่เพิ่งตัดไหมออก ปู่เล่าเหตุการณ์เกิดอุบัติเหตุอย่างออกรส ก่อนตบท้ายอย่างเฮฮาว่า แข็งกว่าเดิม...รถชนแล้วซ่อมใหม่แข็งขึ้นกว่าเดิม...สงสัยไม่ตายแล้ว น่าจะอยู่ได้อีกสิบปี... เข็ดรึเปล่า...ถ้ามีใครชวนไปไหนต่อไหน ผมถาม ฮึ! ปู่ส่ายหัว ไปทั้งนั้นถ้าพวกชวนไป ไม่ใช่พวกกัน ชวนไป...ไม่ไป เรือลำนั้นยังคงอยู่ใต้สะพาลำไยอย่างเก่า ชายชราบนเรือลำใหม่ วันนี้ยังคงเป็นชายชราคนเดิมคนนั้น ต่างกันแต่ประกายชีวิตในแววตาเท่านั้นที่เปลี่ยนไป สุทธิพงษ์ ธรรมวุฒิ ในนามสำนักพิมพ์บูรพา . .............................................................................................  จดหมายถึงทีวีบูรพา..วันหนึ่ง..ผมส่งCDไปให้ทีมงานทีวีบูรพา เรื่องนี้ผมคิดอยู่นานหลายวันเลยครับว่าจะส่งCDบทเพลงปู่เย็นไปให้เขาดีไหม คิดตั้งแต่เมื่อทำเพลงเสร็จ ไม่กล้าส่งเพราะกลัวเขาจะเข้าใจผิดคิดว่าผมหาผลประโยชน์ แต่คิดไปคิดมาผมก็ตัดสินใจส่งCDไปให้ เนื่องจากผมไม่มีผลประโยชน์อะไรแอบแฝง เพียงอยากนำเสนอบทเพลงสื่อความหมายจากใจเพื่อเผยแพร่ด้วยความบริสุทธ์ใจเท่านั้น... ศิลปินเมื่อสร้างสรรค์ผลงานออกมาแล้วควรนำผลงานออกเผยแพร่ อาจจะเป็นประโยชน์ต่อสังคมบ้างไม่มากก็น้อย และทีมงานคนค้นคนก็คือผู้มีส่วนที่ทำให้ผมได้เขียนเพลงนี้ขึ้นมาได้ เขาค้นพบปู่เย็น ทำให้ผมรู้จักปู่เย็น เมื่อคิดได้อย่างนี้ผมจึงส่งCDให้กับทีมงานที่ผมศรัทธาในการทำงาน จึงเขียนจดหมายแนบไปกับCD 2 อัลบั้ม คือ อัลบั้มพิเศษ อาลัยครูจูหลิง และ อัลบั้ม เส้นทางแห่งความศรัทธา เนื้อความในจดหมายมีอยู่ว่า... . ............................................................................................. บ้านดีฆอลาฆู 1 กุมภาพันธ์ 2551 เรียน ทีมงานรายการฅนค้นฅนแห่งทีวีบูรพา นานๆผมจะได้ดูทีวี และรายการที่ผมไม่พลาดก็คือรายการฅนค้นฅนของท่าน แต่ก็ไม่ได้ดูทุกตอนเพราะว่า โอกาสที่อยู่หน้าทีวีมีน้อยมากครับ วันหนึ่งผมอยู่จังหวัดเพชรบุรี วันนั้นรายการฅนค้นฅนกำลังออกอากาศเรื่องของปู่เย็น การทำงานของท่านนับว่าเป็นการชี้ทางแห่งปัญญาให้สังคมอย่างแท้จริง ท่านนำเรื่องราวของปู่เย็นมานำเสนอจนสะเทือนแผ่นดินสยาม สะเทือนมาถึงหัวใจของผมด้วย ชีวิตของปู่เย็นให้แสงสว่างกับผมและหลายๆคนที่ได้รับรู้ ชีวิตคนเราเกิดมาแล้วสุดท้ายก็สลาย ทุกสรรพสิ่งในโลกนี้ล้วนหนีความจริงข้อนี้ไปไม่พ้น ต้องเป็นไปอย่างนี้ ... การประสบความสำเร็จอย่างแท้จริงคือการค้นพบความสุข โดยการรู้จักปลดปล่อยทุกข์ รู้จักปลงและปล่อยวาง... ทุกอย่างอยู่ที่ใจ...พบหัวใจก็พบความสุข จะได้หรือไม่ได้ไม่สำคัญเท่ากับว่าเราสามารถหยุดได้ไหม...วางได้ไหม...ความสุขอยู่ตรงนั้น... วิถีชีวิตปัจจุบันดูเหมือนว่าผู้คนทุกชนชั้นกำลังหลงป่า...วกวนเวียนอยู่กับกระแสแห่งความลุ่มหลงและสะสม...สุดท้ายก็ละทิ้งเหลือเพียงความว่างเปล่าโดยสิ้นเชิง... ใครบ้างหนอมองเห็นความหมายของลมหายใจเข้าและลมหายใจออก ทั้งๆที่อยู่ที่ปลายจมูกของเรา บางทีเราก็ลืมเสียสนิทเลยว่าลมหายใจมีความสำคัญและมีความจำเป็นยิ่ง ทุกสิ่งเกิดขึ้นแล้ว คงอยู่ระยะหนึ่ง แล้วก็ดับสลายไป เราทุกคนเมื่อผ่านยุคสมัยของกาลเวลาสุดท้ายก็ถูกลืม คงมีเพียงไม่กี่คนที่สามารถทำให้คนยุคหลังนึกถึงบ้าง เป็นบางครั้ง...แต่สุดท้ายก็ถูกลืมอยู่ดี... โลกเรามันหมุนอยู่อย่างนี้...ต้องเป็นไปอย่างนี้ วิถีทางของปู่เย็นจะถูกต้องหรือผิดพลาด ไม่ใช่คำถามที่จะมาหาคำตอบ... แต่ที่ผมเห็น เข้าใจและสัมผัสได้คือ เมื่อไม่ยึดติด ความทุกข์ก็ไม่มี มันไม่เกิดขึ้นจริงๆ... ทุกอย่างที่เรากำลังแสวงหาเพื่อครอบครอง ดูเหมือนจะไร้ค่าไปโดยทันที เมื่อเราเข้าถึงความตายที่รอคอยอยู่เบื้องหน้า โลกนี้มีเพียงเวลาและความว่างเปล่าโดยแท้... ผมดีใจที่มีคนอย่างท่านมีโอกาสทำรายการทีวี เพราะสื่อนี้มันมีศักยภาพสูงยิ่งในการทะลุทะลวง...เข้าถึงทุกหลังคาเรือน ทุกระดับในสังคม... ผลงานของท่านคือการนำทางจิตวิญญาณให้คนในสังคมที่ดูเหมือนว่ากำลังจะป่วย รายการทีวีบ้านเราส่วนใหญ่แล้ว ล้วนนำเสนอในสาระที่ชี้นำทางด้านจิตวิญญาณแก่ผู้คนในสังคมไม่ได้ ละครและโฆษณาสินค้ามีแต่นำเสนอแต่สิ่งของฟุ่มเฟือยและสนใจเพียงกระพี้ไม่คำนึงถึงแก่นสารที่แท้จริงของชีวิต... เห็นเพียงความสวยงามแบบฉาบฉวย ดวงตามืดบอดจนไม่เห็นความงามที่ควรจะรับรู้... ผลงานการถ่ายทอดเรื่องราวของปู่เย็นคือความงดงามของชีวิตที่ล้ำค่า เสมือนผลงานศิลปะอันทรงคุณค่าและมีความหมายอย่างยิ่งต่อมนุษยชาติ เรื่องราวธรรมดาที่สุดแสนจะธรรมดากลายเป็นเรื่องที่ไม่ธรรมดา เมื่อเราเข้าถึงมองเห็นความหมายแห่งความงดงามในรายละเอียดอันทรงคุณค่าที่แฝงอยู่นั้น... ปู่เย็นคือการค้นพบพลังเสริมสร้างสติปัญญาที่ยิ่งใหญ่... ผมเชื่อว่าคนแบบปู่เย็นในวันนี้อาจจะมีอยู่อีก จะซ่อนตัวอยู่ในมุมไหนของโลก จะถูกค้นพบอีกหรือไม่ แรงบันดาลใจที่ได้รับทราบเรื่องราวของปู่เย็นจากรายการฅนค้นฅน ทำให้ผมแต่งบทเพลง ปู่เย็น เฒ่าทระนงแห่งลุ่มน้ำเพชรบุรี นี้ขึ้นมา ท่านค้นพบปู่เย็น แต่ผมได้ค้นพบท่าน ผมเป็นนักเพลงใต้ดิน...ทำงานเสร็จก็อยากจะนำออกเผยแพร่ แต่ศักยภาพที่จะนำเสนอทำได้เพียงแค่ก็อปปี้แผ่นมอบให้ผู้ที่สนใจผลงานของผมเท่าที่กำลังทรัพย์จะเอื้ออำนวย และนำไปวางให้บุคคลทั่วไปเข้าไปโหลดฟังฟรีๆได้จากเว็บไซต์ www.dekorlaku.com ของผมเอง บทเพลงปู่เย็น เฒ่าทระนงแห่งลุ่มน้ำเพชรบุรี ในสำเนียงของดีฆอลาฆูคงมีประโยชน์สำหรับท่านที่ได้รับฟังบ้าง... หากท่านได้รับซีดีแผ่นนี้ และเปิดฟังแล้ว หากเห็นว่าสมควรที่จะเผยแพร่ต่อ ก็ดำเนินการได้เลยนะครับ ผมยินดียิ่งครับผม ขอน้อมคารวะแด่ทีมงานฅนค้นฅนแห่งทีวีบูรพาด้วยหัวใจของดีฆอลาฆู ขอแสดงความนับถือ และศรัทธายิ่ง ........................................................... ดีฆอลาฆู 1 กุมภาพันธ์ 2551 www.dekorlaku.com คำอำลา อาลัยปู่เย็น..จากดีฆอลาฆู  ...ชีวิตนี้มีอะไรให้ถือมั่น สายลมพัดผ่าน ธารน้ำรินไหล
โอ้ชีวิตถูกผิดดำเนินไป ตราบลมหายใจสุดท้ายจะมาเยือน... .. 1... วันหนึ่งผมเปิดทีวีดูรายการคนค้นคนโดยบังเอิญ กำลังถ่ายทอดรายการสารคดีชีวิตของชายชราคนหนึ่งที่ใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยว เดียวดาย ยากจนข้นแค้น แต่ไม่รู้สึกว่าตัวเองขาดแคลนด้วยปรัชญาชีวิตที่ว่า.. ...มีก็กิน ไม่มีก็ไม่กิน... ไม่อยากรบกวนใคร ไม่ต้องการให้ใครมาสงสาร ท่านผู้นั้นคือ ปู่เย็น เฒ่าทระนงแห่งลุ่มน้ำเพชรบุรี ปกติผมไม่ค่อยได้ดูทีวี ผมดูทีวีทีไรรู้สึกว่าตัวเองกำลังตกเป็นเหยื่อของใครบางคนอย่างไรไม่รู้ หากจะยอมเสียเวลาดูทีวีทั้งทีก็จะพยายามเลือกเฟ้นรายการดีๆให้คุ้มค่ากับเวลาที่เสียไป แม้ว่าชีวิตจะต้องการความบันเทิง แต่ผมควรจะได้สาระที่เหมาะสมด้วย รายการฅนค้นฅนทำให้ผมเฝ้าติดตามตอนต่อไปของปู่เย็นจนจบ... ประเด็นต่างๆบางแง่บางมุมในชีวิตของปู่เย็นถูกหยิบยกขึ้นมานำเสนอ ในขณะที่ห้วงเวลาที่สังคมไทย ณ ตอนนั้นอยู่ในช่วงที่ให้สังคมให้ความสนใจในเรื่องของความร่ำรวย ความมั่งคั่งและอำนาจ... ผู้นำกำลังชี้ให้คนในชาติเห็นว่าความมั่งมีเงินทองและอำนาจ คือสิ่งที่ต้องปรารถนา ข่าวสารของทุกวันจะต้องมีการพูดถึงตำแหน่งทางการเมือง การสร้างโอกาสทางการค้าแบบเชิงรุก ต้องได้เปรียบฝ่ายตรงข้าม และทำกำไร..... ใครมีเงิน...จะได้มาซึ่งทุกๆอย่าง แต่เราไม่ค่อยได้พูดถึงความสุขที่ได้จากการพึงพอใจในสิ่งที่ตัวเองมี ชีวิตมีถึงเท่าไหร่จึงจะเพียงพอและมีความสุข คำว่ากำไร เกิดขึ้นได้เพราะมีการซื้อขายแลกเปลี่ยนแล้วฝ่ายหนึ่งได้เปรียบ และอีกฝ่ายหนึ่งเสียเปรียบ ความจริงของวันนี้ก็คือทุกๆคนมุ่งสู่การแสวงหากำไร ต้องการได้เปรียบทางการค้าที่ไม่ยอมแม้จะขาดทุนกำไร.. .. 2... ปู่เย็นอายุร้อยกว่าปี ชายชราหนังเหี่ยวย่น เดินหลังงุ้ม ผอม...ร่างกายไม่มีส่วนไหนที่มองแล้วโสภา สังขารที่ร่วงโรยตามกาลเวลา เป็นความจริงที่หนีไม่พ้น ทุกชีวิตต้องเผชิญ คนเราเกิดมาแล้วต้องแก่...ชรา...ป่วย...และสุดท้ายก็ต้องตาย... ชีวิตคนก็เหมือนสะพาน มีขึ้นก็มีลง... คำพูดสั้นๆของปู่เย็นได้ยินแล้วก็เห็นภาพได้ชัดเจน แม้จะทำให้ผมรู้สึกใจหม่นหมองแต่รู้จักและเข้าใจชีวิตยิ่งขึ้น ภาพปู่เย็นในวัยไม้ใกล้ฝั่งที่เห็นในทีวี คือชายชราผู้ยากจนข้นแค้นที่เดียวดาย ผิดหวังและพลัดพราก ดำรงชีพอยู่อย่างโดดเดี่ยวบนเรือลำเล็กๆลอยล่องอยู่ในลำน้ำเพชรบุรี เลี้ยงชีพด้วยการหากุ้งหอยปูปลาที่พอจะหาเองได้ประทังชีวิตไปวันๆ ..จากบทสนทนาที่ผมได้ยินจากรายการพอที่จะสรุปได้ว่า ชีวิตของปู่เย็นเป็นอยู่อย่างนั้นเรื่อยมาดูเหมือนกับว่าไม่รู้สึกทุกข์ร้อนใดๆทั้งสิ้น.. ..ทำไมปู่เย็นจึงดำรงอยู่ได้..? .. 3... คนเราเมื่ออยู่ในวัยหนุ่มสาวชีวิตย่อมโลดแล่นมุ่งแสวงหา บูชาความมั่งคั่ง บำเรอกามเพื่อสังเวยความพอใจของตนเอง และร้อนรุ่ม .. 4... ผมมองตัวเองด้วยความรู้สึกที่ว่าชีวิตอยู่ท่ามกลางความขาดแคลนอยู่ตลอดเวลา... เติมไม่เต็มเสียที สงสัยอยู่เสมอว่าชีวิตทำไมจึงเป็นอย่างนี้ ผมมักจะเอาชีวิตของผมเปรียบเทียบกับคนอื่นเสมอๆ เปรียบเทียบว่าเขาอายุเท่าผมแต่ทำไมเขามั่งมีร่ำรวยมากกว่าผม... ทำไมผมยังดักดานอยู่เพียงแค่นี้..งี่เง่าสิ้นดี .. 5... วันหนึ่งผมถามตัวเองว่า ผมมัวเสียเวลาคิดเปรียบเทียบไปทำไม... วันนี้ผมได้ทำในสิ่งที่รักและศรัทธา ผมควรภูมิใจในตัวเอง ภูมิใจในสิ่งที่ตัวเองทำ... ความสุขปีติที่เกิดจากการได้ทำในสิ่งที่ชอบคือผลตอบแทนแสนล้ำค่า ไม่สามารถตีราคาเป็นตัวเลขได้... คือความหมายและความรู้สึกดีๆที่ใจเรา แม้มีเงินเท่าไหร่ๆก็หาซื้อมาไม่ได้ มันซ่อนอยู่ข้างใน... .. 6... ชีวิตของปู่เย็นที่ผ่านมาตั้งแต่เด็กๆจนถึงวัยหนุ่มและสู่วัยชรา...มีความเป็นมาอย่างไร คำตอบของชีวิตหรือบทสรุปที่ได้มานั้นเป็นสัญลักษณ์ของความล้มเหลวหรือเปล่า.. หรือว่านี่คือความสำเร็จของชีวิตหนึ่งที่เผชิญความจริงของตัวเองอย่างวีรบุรุษผู้กล้าท้าทายกับความผิดหวัง การแก่ เจ็บ เดียวดายอย่างทระนง... วันนี้ปู่เย็นได้จากไป...ชีวิตปิดฉากลงแล้ว ตำนานเรื่องนี้ก็เปิดฉากเริ่มต้นให้ขับขานกันอีกนานเท่าไหร่ เรื่องราวและคำพูดของปู่คงอยู่ในความทรงจำของทุกคนที่ได้ติดตามความเป็นมาจากรายการคนค้นคน โดยการสร้างสรรค์ของคุณสุทธิพงษ์ ธรรมวุฒิและทีมงานของทีวีบูรพาคนที่ยังมีลมหายใจควรได้นำแง่คิดจากชีวิตของปู่เย็นมาเป็นเยี่ยงอย่างทางความคิดเพื่อการดำรงชีวิตเผชิญกับทุกปัญหาที่เข้ามาในวันพรุ่งนี้ได้เสมอ เรื่องราวปู่เย็นให้ความรู้สึกดีๆ ความสงบ และฉ่ำเย็นบังเกิดขึ้นในหัวใจของผม ชีวิตของปู่เย็นได้ยืนยันและตอกย้ำความคิดบางสิ่งบางอย่างทางปัญญา นั่นคือ การดำรงชีวิตอย่างเรียบง่าย เป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติอย่างที่ปู่เย็นเป็นอยู่นั้นคือสิ่งดีงาม ... ...ชีวิตกับธรรมชาติเป็นสิ่งเดียวกัน.... .. 7... วันนี้ผมรู้สึกว่ามีความกล้าที่จะโดดเดี่ยวตัวเองจากสังคม ไม่กลัวความเดียวดาย คำว่าเพื่อนจะมีความหมายก็ต่อเมื่อได้เกื้อกูลพึ่งพาอาศัย ปรารถนาดีต่อกัน เป็นกำลังใจให้กันและกันอย่างแท้จริง คนเราเกิดมาก็ตัวคนเดียว ตอนแรกๆเริ่มต้นของชีวิตเราอาจจะอยู่กับพ่อแม่ พี่น้องผองเพื่อน..สังคม.. แต่ท้ายที่สุดแล้วทุกๆคนก็ต้องเดินทางจากโลกนี้ไปอย่างเดียวดายเสมอ... ในแต่ละวันคนแวดล้อมของผมทยอยตายจากหายไปทีละคนๆ สำหรับบางคนแม้ว่ายังไม่ตายจากแต่ก็นานๆกว่าจะได้เจอกันที เมื่อไม่ได้เจอกัน ถึงแม้ว่ายังไม่ตายก็เหมือนกับตายจาก สัมพันธภาพที่ขาดสะบั้นนั้น ก็บอกให้ทราบว่า..เราได้ตายจากกันทั้งเป็นไปเสียแล้ว ผมอ่านเจอบทความบทหนึ่งกล่าวไว้อย่างน่าสนใจว่า ..คุณร้องไห้ตอนคุณเกิดในขณะที่คนรอบข้างกำลังยิ้ม.. จงมีและใช้ชีวิตอยู่อย่างมีคุณค่า เพื่อที่ ตอนคุณตาย.. คุณจะเป็นคนที่ยิ้ม.. ในขณะที่คนรอบข้าง ร้องไห้..ให้คุณ.. .. 8... ท่ามกลางการช่วงชิงอำนาจเพื่อผลประโยชน์ทางการเมืองการปกครอง การแบ่งพรรคแบ่งฝ่ายของสังคมไทยในพ.ศ.2551 เต็มไปด้วยกลิ่นคาวของความรุนแรงที่เร่าร้อน วุ่นวายสับสน ขุดค้นขว้างปาใส่กันอย่างไม่รู้จักจบสิ้น..แม้จะมีการสูญเสียชีวิตไปบ้างแล้วก็ตาม .. 9... ใครจะเกิดก็เกิดไปหรือว่าใครจะตายก็ตายไป ใครชีพจรยังเต้นอยู่ก็ดิ้นรนกันต่อไป ตั้งแต่หน่วยใหญ่ลงมาถึงหน่วยย่อยๆในสังคม หลายชีวิตยังคงหาเรื่องเพื่อที่จะทะเลาะเบาะแว้งสร้างความวุ่นวายกันไปไม่รู้จบ...  ปูเย็นดำรงชีวิตอยู่แบบธรรมดาโคตรสุดแสนจะสามัญชนคนชั้นล่างโดยแท้ ชีวิตดูเหมือนกับว่าได้ถูกลิขิตและจัดวางจากพระเจ้าบันดาลให้เกิดเรื่องราวของท่านขึ้นมา เพื่อสะกิดใจให้ทุกคนหันมามองความจริงของชีวิตในวันนี้ เผื่อจะได้คำตอบกันบ้าง ว่า... ชีวิตคืออะไรกันแน่...สุดท้ายแล้วชีวิตคืออะไร... อะไรคือสาระที่แท้จริงของชีวิต . ...ชีวิตนี้มีอะไรให้ถือมั่น สายลมพัดผ่าน ธารน้ำรินไหล โอ้ชีวิตถูกผิดดำเนินไป ตราบลมหายใจสุดท้ายจะมาเยือน... ขอวิญญาณปู่เย็นเดินทางสู่สุขคติ น้อมคารวะจากใจดีฆอลาฆู 13 ตุลาคม 2551 หมายเหตุ จากวันนั้นถึงวันนี้... ผมยังไม่ได้รับการติดต่อกลับจากทีวีบูรพา เลยไม่ทราบว่าCDและจดหมายฉบับนี้เดินทางไปถึงหรือเปล่าครับ.. |
| < ก่อนหน้า | ถัดไป > |
|---|
